Welinowicz

Welinowicz h. Jastrzębiec (odm.), na Litwie 1700, w pow. nowogródz-kim 1791, na Podlasiu 1800. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.

Wendorff

herb Wierzba

Wendorff h. Wierzba (in. herb własny), vel Wendorf, Wędorf, rodzina pomorska, prawdopodobnie pochodzenia niemieckiego. Jedno z jej odgałęzień osiadło w Inflantach, później także na Litwie i na Wołyniu, w pow. łuckim.

Wędrychowski

Wędrychowski h. Ślepowron (oraz h. Korwin), vel Wędrychoski, Wendrychowski, Wendrychoski, w woj. krakowskim, sandomierskim, na Podolu. Podobno notowani w aktach od 1500 r. W rzeczywistości nobilitację otrzymali za czasów Stanisława Augusta w XVIII wieku.

Węgrzynowicz

Lew

 

Rawicz

 

Węgrzynowicz h. Lew (oraz h. Rawicz), rodzina mieszczańska, nobilitowana w Krakowie 1600 r. Pochodzą niewątpliwie od Węgrzynów czyli Węgrów. Razem z nobilitacją otrzymali herb Lew. Wymienia ich Kuropatnicki w swoim Herbarzu 1789 r., podając herb ich Rawicz.

Wieniawski

Wieniawski h. Wieniawa, nazywani w średniowieczu Wieniawami. 

Wieruski

Wieruski h. Szreniawa (in. Śreniawa), rodzina małopolska, pisali się „z Wieruszyc”. Ich gniazdem są Wieruszyce w pow. bocheńskim, parafia i gmina Łapanów.

Wierzchaczewski

Wierzchaczewski h. Nałęcz (in. Nałęcz zawiązany), vel Wirzchaczewski, Zwierzchaczewski, rodzina wielkopolska, wywodząca się ze wsi Wierzchaczewo, dawniej także Wirzchaczewo, w pow. poznańskim, gdzie dziedziczyli w XV wieku (AGZ Poznań).

Wietrzychowski

Wietrzychowski h. Korab, vel Wietrzykowski, rodzina małopolska, której gniazem ma być wieś parafialna Wietrzychowice, w pow. tarnowskim, nosząca w XV wieku nazwę Dzietrzychowice.

Wilczkowski

Wilczkowski h. Jelita, rodzina małopolska, którą wymienia Paprocki w 1584 r. Stanowią odgałęzienie Łukowskich herbu Jelita. Nazwisko wzięli od wsi Wilczkowice, w pow. miechowskim, parafia Więcławice.

Wilczopolski

Nieczuja

Rawicz

Wilczopolski h. Nieczuja (oraz h. Rawicz), vel Wilczepolski, przydomku Pszczółka, w woj. lubelskim, skąd przenieśli się m. in. na Mazowsze, Wołyń i w Sandomierskie. Wymienia ich Paprocki w 1584 r. pod nazwiskiem Wilczopski.