SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary


środa, 31 sierpnia 2016

Maruszewski

Maruszewski h. Mogiła (in. Mohyła), niektórzy z Maruszewskich herbu Rogala, zostali mylnie wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862 z herbem Mogiła. Do herbu Mogiła należeli

poniedziałek, 29 sierpnia 2016

Mazowiecki

Mazowiecki h. Dołęga vel Dołęga-Mazowiecki, stara rodzina w ziemi dobrzyńskiej, pisała się z Mazowsza. Jeden z nich 1441 r. był podko- niuszym księcia mazowieckiego Bolesława i od tej godności jego potomkowie nazywani byli Podkoniuszycami, z czego zrobiono przy- domek Podkonicz. Wywodzą się ze wsi Mazowsze, dawny powiat Lipno, obecnie gmina Czernikowo, powiat Toruń, woj. kujawsko-pomorskie. W r. 1564 wieś ma kościół parafialny, włość szlachecka w sześciu działach, trzy należą do Mazowieckich, inne do Bartłomieja Wilka, Czerskiego i Świętosławskiego zwanego Sierota (SGKP). W 1789 r. wieś należała do Karwosieckich. Mazowieccy dziedziczyli m. in. w starożytnej parafii Łęg, pow. Płock, w okolicy w której przed wiekami rozsiadł się ród Dołęgów i skąd zdaniem wielu badaczy wziął nazwę. Byli elektorami 1648, 1669, 1674, 1697, 1733, 1764 r. z ziemi dobrzyńskiej. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

Mazurkiewicz

Mazurkiewicz h. Pobóg, w woj. sandomierskim i ruskim. Byli właści- cielami m. in. dóbr Sołohubówka w ziemi mielnickiej 1775, Popkowice w pow. zamojskim, Przespolewo w guberni kaliskiej. Zapisani do ksiąg szlacheckich w Galicji 1783.

niedziela, 28 sierpnia 2016

Mączewski

Mączewski h. Bem (in. Behem) vel Monczewski, Mączowski, na Mazowszu, w woj. płockim. Pisali się z Mączewa Wielkiego, powiat Raciąż (Urus.). Wieś Mączewo w parafii Unierzyż, obecnie leży w gminie Strzegowo, pow. Mława, woj. mazowieckie. Mateusz, w 1727 r. dziedzic dóbr Chudyno, Kostki i Bońkowo (Akta Płockie). Byli też właścicielami m. in. dóbr Kotlewo, Sałkowo i Kwasieborzyno Sujki, parafia Gralewo, obecnie pow. Płońsk, Łebki in. Łepki, pow. Mława. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z Mączewa-Popkowa, leżącego także w dawnym pow. raciąskim, wiedli się Mączewscy herbu Ciołek.

Merecki


Merecki h. Szeliga, chyba w rzeczywistości Mareccy. Wątpliwe, czy 
jedni z Mireckimi, pochodzącymi od Magierów vel Magerów herbu Szeliga. Chociaż w dawnych herbarzach Mireckich wywodzą z Mircza w ziemi sandomierskiej, to właściwym ich gniazdem jest wieś Mircze w woj. lubelskim, powiat Hrubieszów. W roku 1531 była to wieś w ziemi bełskiej, w parafii Nabros. W r. 1578 siedzieli tu na 3 działach Mireccy. Znani są też Meręccy na Litwie (Żern.). Leonard Merecki, chorąży pancerny 1730. Karol Józef, subdelegat grodzki piotrkowski 1771. Mereccy zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Franciszek Romuald (1860-1922), meteorolog, astronom (PSB t.20). 

sobota, 27 sierpnia 2016

Merlini

 

Merlini h..., rodzina włoska. Dominik, architekt (budowniczy) nadworny króla Stanisława Augusta, wystawił wiele gmachów w Warszawie i urządzał łazienki królewskie, za co otrzymał nobilitację 1768 r. i w 1775 r. został zwolniony od skartabelatu. Jego potomkowie zostali wylegity- mowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.

piątek, 26 sierpnia 2016

Męczkowski

Męczkowski h. Białynia (in. Białycz) vel Menczkowski, Męćkowski, rodzina mazowiecka, wywodząca się ze wsi Męczki in. Męczki Sułkowo w ziemi wiskiej, parafia Wizna, powiat Łomża, obecnie woj. podlaskie. Ich pierwotne nazwisko Męcz i Męczko (Mancz, Manczko), pochodzi od staropolskiego imienia Męcimir. Piotr i Męcimir, synowie Kiełcza, otrzymali w nagrodę zasług w 1436 r. od Władysława ks. mazowieckiego 20 włók ziemi, zwanej Sułkowe Nowiny w ziemi wiskiej, na której Męcimir wybudował wieś zwaną Męćki in. Męczki, od której jego potomkowie wzięli nazwisko Męczkowski (Urus.). Naganieni w szlachectwie 1608 r. przed sądem dowiedli, iż są herbu podkowa i krzyż ze strzałą, który zowią Białycz. Z nich: Bartłomiej, podstarości wiski 1548-1553. Józef, skarbnik wiski 1728, sędzia ziemski i marszałek kapturowy ziemi wiskiej 1736. Męczkowscy podpisali elekcję 1733 r. z woj. mazowieckim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.

czwartek, 25 sierpnia 2016

Mianowski

herb Przerowa

 herb Przerowa odm.

Mianowski h. Przerowa (odm.) vel Przerowa-Mianowski, nazwisko wzięli może od wsi Mianowo w ziemi wiskiej. Pochodzący zapewne z rodziny Mianowskich herbu Przerowa, Antoni Wincenty, instygator miasta

Michalski

Michalski h. Korczak, w Wielkopolsce. Antoni Jan, miecznik dobrzyński 1783. Franciszek, starosta selutyński 1785, żonaty z Franciszką Cichocką, stolnikówną chełmińską (Metr. Kor.; Wyr. Tryb. Piotrk. i Lubel.).

środa, 24 sierpnia 2016

Michniewski

herb Brodzic

herb Trąby

Michniewski h. Trąby vel Michniowski, Michnowski, według Uruskiego w województwie sieradzkim, gdzie mieli posiadać w 1721 r. nieznany bliżej majątek Michnowszczyzna. Nie od niego jednak powstało nazwisko, może od wsi Michny in. Kurzątki, parafia Romany, powiat Kolno, woj. podlaskie (SGKP). Jeśli tak, wnioskując z nazwy Michny-Kurzątki, może są wspólnego pochodzenia z Kurzątkowskimi herbu Brodzic. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

poniedziałek, 22 sierpnia 2016

Mieczyński

Mieczyński h. Łabędź, vel Dunin-Mieczyński, Mieczeński, Mieciński, Miciński, przydomku Dunin, stanowią odgałęzienie starego rodu rycerskiego Duninów. Za Długosza byli w ziemi radomskiej 1470.

niedziela, 21 sierpnia 2016

Mieszkowski

Mieszkowski h. Odrowąż vel Odrowąż-Mieszkowski, Mięszkowski, Mięskowski, rodzina wielkopolska, dawniej pisana Mięszkowski z Mięszkowa (Nies.), w XVIII i XIX wieku pisali się już stale Mieszkowski. Umieszcza ich Paprocki w Herbarzu 1584 r., pisze też o nich Długosz. Nazwisko wzięli od wsi parafialnej Mieszków (Mięszków) w pow. kaliskim. Obecnie wieś ta leży w gminie Jarocin, powiat Jarocin, woj. wielkopolskie. Podpisali elekcje 1632 r. z woj. kaliskim, 1648 r. z poznańskim, 1669 r. z kaliskim, 1697 r. z sieradzkim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Zdaje się, iż do herbu Odrowąż przechodzili czasem Mieszkowscy innych herbów. 

czwartek, 18 sierpnia 2016

Miłodrowski

Miłodrowski h. Ślepowron, vel Miłodroski, Miłodrawski, Milodroski, Milodrowski, na Mazowszu. Wymieniają ich konstytucje sejmowe w woj. płockim 1648 r. (Con.).

sobota, 13 sierpnia 2016

Mioduszewski

Mioduszewski h. Ostoja vel Mioduszowski, licznie rozrodzona, drobnoszlachecka rodzina podlaska, której gniazdem jest wieś Miodusy in. Miodusze Wielkie, w parafii Jabłonka Kościelna, obecnie pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie. Początkowo Miodusy albo Miodusze, w XVI wieku zwane Starą Wsią, wzmiankowane są w dokumentach sądowych od 1471 r. W XIX wieku Miodusy były okolicą szlachecką składającą się ze wsi Miodusy Litwa, M. Perki, M. Stasiowięta, M. Stok, M. Wielkie. W 1827 r. było tam ogółem ponad 1000 mieszkańców. Mioduszewscy zakładali później nowe wsie z nazwą Miodusy. W ziemi bielskiej, obecnie pow. Siemiatycze, gmina Pierlejewo, powstały Miodusy Dworaki, M. Junochy, M. Pokrzywne i inne. Pierwotnym nazwiskiem Mioduszewskich, używanym przez nich w XV wieku, było Miodus albo Miodusz. Byli elektorami 1669 r. z ziemi drohickiej i woj. lubelskiego, 1697 r. z ziemi łomżyńskiej, 1733 r. z woj. podlaskiego, mazowieckiego i ruskiego, 1764 r. z ziemii drohickiej i mielnickiej. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1839 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Inni wylegitymowali się w Cesarstwie Rosyjskim, zostali zapisani do ksiąg szlachty okręgu białostockiego. 

piątek, 12 sierpnia 2016

Mirewicz

Mirewicz h. Szeliga, notowani w aktach na Wołyniu 1770 r. (Akta Włodzimierskie). Byli właścicielami dóbr Gałązki w pow. łomżyńskim 1858. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, z herbem Szeliga. 

Miszewski

Miszewski h. Lubicz vel Miszowski, Misiewski, Misiowski, Mniszewski, dawna i można rodzina na Mazowszu. Jak pisze Uruski, ich przodkiem był Mikołaj Sowa, który w 1403 r. otrzymał przywilej od Jana ks. mazo- wieckiego na wieś Miszew in. Mniszew. Stąd też jego potomkowie pisali się Miszewskimi lub Mniszewskimi. Zdaje się jednak, że był inny jeszcze Mniszew, który ta rodzina już w XIV stuleciu posiadała i z którego pisała się, gdyż już w 1377 r. Stefan z Mniszewa był podkomorzym gostyńskim. Być nawet może, że Miszewski i Mniszewski to odrębne dwie rodziny jednego herbu, których nazwiska z czasem dla podobieństwa brzmienia zlały się ze sobą i rozróżnienie ich było niepodobnem, gdy jedne i te same osoby dowolnie brały jedno, bądź drugie nazwisko (Urus.). Wydaje się, że ich wsią gniazdową jest Miszewo Murowane, wieś parafialna, położona obecnie w gminie Bodzanów, pow. Płock, woj. mazowieckie. Miszewscy byli elektorami 1669 r. z woj. płockiego i sandomierskiego, 1697 i 1733 r. z woj. płockiego, 1764 r. z ziemi wyszogrodzkiej. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Istnieją także inne rodziny tego nazwiska. Są Miszewscy vel Misiewscy h. Prus II oraz pomorski ród Miszewskich h. Księżyc, przydomku Korbuth. 

Mitte

Mitte h. Nagody (in. Jelita), pisali się ze Świątnicy. Zostali wylegitymo- wani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, podając za swój herb rodowy Nagody. Zawołanie herbowe Nagody związane jest z herbem Jelita. Z nich: Mikołaj, subdelegt grodzki wiślicki ok. 1770. 

środa, 10 sierpnia 2016

Młyński

Młyński h. Prus III, na Mazowszu, pisali się z Młyńca. Być może chodzi tu o wieś Młyniec w parafii Ciechocin, w dawnym pow. lipnowskim, obecnie pow. Golub-Dobrzyń, woj. kujawsko-pomorskie. Notowani w Prusach 1668. Podpisali elekcje 1733 r. z woj. mazowieckim, 1764 r. z woj. płockim. Dziedziczyli m. in. we wsi Leśniewo w parafii Janowiec Kościelny, niegdyś powiat mławski, obecnie pow. Nidzica, woj. warmińsko-mazurskie. Dział który posiadali w tej wsi nosił nazwę Leśniewo Młyńskie. Byli członkami Stanów galicyjskich, przyjęci do grona Stanów 1817 i 1839 r. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1782 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Eustachy, dziedzic dóbr Chyczewo, Kotlewo i inne w woj. płockim, chorąży wojsk koronnych 1762, komornik ziemski, porucznik woj. płockiego, poseł na sejm i elektor 1764 r. z woj. płockiego, komornik graniczny stężycki 1773, wojski raciąski i pułkownik wojsk koronnych 1785. 

wtorek, 9 sierpnia 2016

Moczydłowski

Moczydłowski h. Nowina, na Podlasiu, Mazowszu, w Prusach 1642. 
Byli też na Litwie, w woj. mińskim, skąd byli posłami na sejm i elektorami 1764 r.

Modl

Modl h..., vel Model, w Wielkopolsce. Ernest August Modl, superintendent wyznania ewangelickiego, pastor w Kaliszu, otrzymał prawa nowego szlachectwa w Królestwie 1843 r. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w 1861 r., bez przedstawienia herbu. Z nich: Franciszek, generał, weteran wojny krymskiej. 

poniedziałek, 8 sierpnia 2016

Modrzewski

Modrzewski h. Jelita, nazwisko wzięli być może od wsi Modrzew in. Modrzewie i Modrzewek, położonych w parafii Kraśnica, pow. Opoczno, obecnie woj. łódzkie. Byli posłami na sejm i elektorami 1648 r. z woj. rawskiego. Już w połowie XVI wieku notowani są na Litwie, w woj. smoleńskim (Pap.). Jedna gałąź przeniosła się na Podlasie, gdzie to oni chyba założyli wieś Modrzew w parafii Zbuczyn, pow. Siedlce, obecnie woj. mazowieckie. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji Zachodniej 1803 i 1808 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

niedziela, 7 sierpnia 2016

Modzelewski

Modzelewski h. Bończa, vel Modzelowski, Modzolewski, na Mazowszu i Podlasiu, przeważnie szlachta zagrodowa.

Morzkowski

Morzkowski h. Ślepowron, vel Korwin-Morzkowski, Moszkowski, Mor- szkowski, Morżkowski, pisani nader rozmaicie, wiodący się z Morzkowa w ziemi drohickiej, na Podlasiu (Dw.).

piątek, 5 sierpnia 2016

Motylowski

Motylowski h. Pomian vel Motylewski, Motelewski, notowani 1658 r. w aktach ziemi kujawskiej. Nazwisko wzięli być może od wsi Motylewo, powiat Chodzież, woj. wielkopolskie. Z nich: Adam, poseł z ziemi liwskiej

czwartek, 4 sierpnia 2016

Mroczkowski

Mroczkowski h. Prus III, wywodzą się ze wsi Mroczki na Podlasiu, parafia Przytuły, obecnie powiat Łomża, województwo podlaskie. Według Żernickiego pisano ich także Mrozowski. Notowani w aktach ziemi wiskiej od 1436 r. Wymienia ich Paprocki w Herbarzu z 1584 r. Mroczko, syn Kiełcza, za zasługi dostał od ks. mazowieckiego Władysława w 1436 r. na zasadzie prawa lennego 13 włók gruntu między rzekami Kamienny-Stok i Wissą i na tym gruncie założył osadę Mroczki-Kamienny-Stok, od której jego potomkowie wzięli w XVI stuleciu nazwisko Mroczkowski. Była to w większości szlachta zagrodowa. Jednakże, byli wśród nich posłowie na sejm i elektorowie królów polskich, m. in. Stanisław, elektor 1632 r. z ziemi zakroczymskiej, Walenty i Wojciech podpisali elekcję 1697 r. z ziemią nurską, Andrzej, Jan i Michał, elektorowie 1733 r. z woj. mazowieckiego. Niektórzy sprawowali powiatowe urzędy grodzkie i ziemskie. Aleksander, sędzia grodzki czerski 1777. Felicjan, stolnik czerski 1779. Tadeusz, łowczy warszawski 1783. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Stanowią być może jedną rodzinę z Mroczkami herbu Prus. 

środa, 3 sierpnia 2016

Mrozowski

Mrozowski h. Prus III, w północnym Mazowszu, w ziemi wiskiej; licznie rozrodzeni w ziemi łomżyńskiej. Prawdopodobnie stanowią jedną rodzinę z Mrozińskimi – tak jak oni wyszli ze wsi Mrozy. Wydaje się, że ich gniazdem rodowym jest wieś Mrozy w parafii Różan, powiat Maków Mazowiecki, obecnie woj. mazowieckie. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, a także w Cesarstwie Rosyjskim, gdzie byli zapisani do ksiąg szlachty guberni wileńskiej. Z tej samej wsi Mrozy wywodzą się zapewne także Mrozowscy herbu Nałęcz. 

wtorek, 2 sierpnia 2016

Munckenbeck


Munckenbeck h. własnego (in. Jeleń biały) vel Münckenbeck, Munken- beck, Munkenbek, Minkenbek, otrzymali nobilitację od Stanisława Augusta, króla polskiego 1790 r., zaś potwierdzenie tejże nobilitacji 10 XII 1791 r. (Vol. Leg.). Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Możliwe, że z pochodzenia Gdańszczanie. Krzysztof Munckenbeck (zm. 1573), kapitan kaprów króla Zygmunta Augusta (PSB t.22). Inni Münkenbekowie trudnili się przeważnie kupie- ctwem. Jan Dawid Münkenbeck (ok. 1760-1816), kupiec warszawski; od 1793 r. właściciel składu towarów żelaznych w Warszawie.
Herb — w polu zielonym jeleń srebrny z nogą przednią prawą podnie- sioną. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie. Herb nadany wraz z nobilitacją.