SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary


sobota, 28 maja 2016

Petrulewicz

Petrulewicz h. Prus III, rodzina wymieniona w Herbarzu Kuropatnic- kiego 1789 r. Wzięli nazwisko od osady Petrule na Żmudzi. Tomasz, dziedzic wsi Petrule-Kuki i Uhryny na Żmudzi 1773 r. Karol, dziedzic dóbr Bukońce 1882 r., w guberni kowieńskiej.

piątek, 27 maja 2016

Pęski

Pęski h. Ramułt vel Penski, Peski, Peński, rodzina mazowiecka, wywodząca się z ziemi łomżyńskiej, zapewne ze wsi Pęsy in. Pęsie (Pęse) Lipno w parafii Rutki, gminie Kossaki. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

Wodecki

Wodecki h. Nałęcz, rodzina wielkopolska, pisała się z Wódek in. Wodek (de Wodki). Jej gniazdem jest wieś Wódki w powiecie gnieźnieńskim. Wodeccy zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w XIX wieku.

wtorek, 24 maja 2016

Piechowski

Piechowski h. Leliwa odm. (in. Monsztern, Monstern) vel Piechoski, Pichowski, niegdyś w Prusach Królewskich, pisali się z Piechowic i Kosobud in. Kosabut, Kosbut. Nazwisko utworzyli od wsi Piechowice koło Kościerzyny, na Kaszubach, dawniej w powiecie tucholskim, w parafii katolickiej Wiele. W 1868 r. wieś liczyła 395 mieszkańców katolików, zawierała 7 działów szlacheckich, 10 gburstw i 3 zagrody. Według Żernickiego, są Piechowscy pochodzenia staropruskiego, a uprzednio nazywali się właśnie Kosobut, Kossobuth, albo Kossbuth, od 1324 r. pisząc się z Piechowic (Piechowitz, Piechowicz), od 1476 r. Piechowski. Licznie rozrodzeni, podzielili się na wiele gałęzi, rozróżniających się między sobą przydomkami, takimi jak Bronk, Heyna, Kołat (Kolat, Colat, Collat), Nagniat (Nagnioth), Pażątka, Rak, Sieczka, Skoczek, Skoczycz, Szczuka, Szela, Woj, Żaraw (Zaraw), Żuroch (Zuroch), Żyła. Piechowscy posiadali także działy we wsiach Główczewice, Łąkie, Osowo, Czapiewice, Czarnowo, Dunajek, Lipie, Podlesie, Sarnowo, Stawiska, Wysoka Zaborska. Osiedlali się również w miastach Kościerzyna i Chełmża oraz dzierżawili królewszczyzny Lipusz, Loryniec i pustkowia Kloc, Czarlina, Płocice, Bralewnica, Kałdowo. Jedna linia osiadła w Wielkopolsce, inne w polskich Inflantach, Małopolsce, na Litwie i Ukrainie. Po pierwszym rozbiorze złożyli hołd królowi pruskiemu 1772 r. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Są jednego pochodzenia z Pruszakami i Czapiewskimi, którzy też mieli swoje działy na Piechowicach. Z nich: Michał Stanisław (zm. 1723), biskup sufragan przemyski 1721.
Odmiana herbu — według różnych opinii heraldyków, gwiazda była pierwotnie srebrna a nie złota, w koronie trzy pióra strusie. 

czwartek, 19 maja 2016

Pietrasiewicz

Pietrasiewicz h. Leliwa (odm.) vel Pietraszewicz, Pietrasewicz, na Podlasiu – przybysze z Litwy, gdzie są notowani w aktach od 1536 roku. Byli właścicielami wsi Kapuśniaki w ziemi drohickiej, parafia Mokobody, obecnie pow. siedlecki, Płudwiny w pow. łęczyckim, Nowe w pow. wągrowieckim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.

poniedziałek, 16 maja 2016

Piędzicki

Piędzicki h. Topacz vel Pieńdzicki, Pińdzicki, Piedzicki, w województwie łęczyckim. Byli właścicielami dóbr Mroga Dolna, Błażejowice, Śliwniki w woj. łęczyckim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Kazimierz (zm. 1795), susceptant łęczycki 1791-1794. Jan Nepomucen, burgrabia łęczycki 1792 (Wyr. i Zap. Tryb. Piotrk.). 

sobota, 14 maja 2016

Piętka

Piętka h. Pomian, rodzina drobnoszlachecka na Podlasiu, licznie rozrodzona. Osiedliła się później również na Litwie, w powiatach pińskim i rzeczyckim.

Pilitowski

Pilitowski h. Brodzic vel Piltowski, błędnie Politowski, w północnym Mazowszu, w woj. płockim 1584 (Pap.), w ziemi zakroczymskiej 1754, w dawnym powiecie sąchockim. Pisali się z Postruża a nazwisko wzięli od wsi Pilitowo in. Piltowo w pow. płońskim, dawniej w gminie Wójty Zamoście, obecnie w gminie i parafii Płońsk (SGKP). Posłowali na sejm i byli elektorami z woj. płockiego i ziemi wyszogrodzkiej 1669 r., z ziemi ciechanowskiej 1697. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

czwartek, 5 maja 2016

Płodowski

Płodowski h. Lubicz (odm.) vel Płódowski, Płudowski, Płotowski, rodzina podlaska, nazwisko wzięła od wsi Płody, obecnie Płudy, w ziemi łukowskiej, gminie i parafii Trzebieszów. Jedna gałąź jest 1600 r. notowana w aktach woj. chełmińskiego (Żern.). Płodowscy herbu Lubicz zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. W tej samej wsi Płody dziedziczyli również Płodowscy herbu Leszczyc. 

Płoński

Płoński h. Prus I, licznie rozrodzona rodzina podlaska, przeważnie szlachta zagrodowa, pisząca się z Płonki w ziemi bielskiej. Nazwisko wzięli od rozległej wsi Płonka w powiecie Ostrów Mazowiecka, położonej w gminach Kowalewszczyzna i Sokoły, która w XIX wieku stanowiła już tzw. okolicę szlachecką. Wzmiankowana w dokumentach z XV i XVI wieku (Gloger, Ziemia bielska), mieściła w swym obrębie wieś parafialną Płonka Wielka in. Kościelna, z kościołem erygowanym 1502 r. przez dziedziców wsi Płońskich, a także wsie Płonka Kozły, P. Matyski i P. Strumianka. Łącznie wsie te liczyły w 1827 r. 684 mieszkańców (SGKP). Różne gałęzie Płońskich bardzo wcześnie przeniosły się do innych województw. Już w XVI stuleciu byli na Rusi Czerwonej i na Litwie. Używali przydomków Chabuś, Kołpak, Kutko, Leszuk, Makownik, Małanek (Matanek?), Monwid, Raba, Samulik i innych. Byli posłami i elektorami 1648 r. z woj. podlaskiego, 1669 r. z ziemi bielskiej i woj. sieradzkiego. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1782 r. oraz w Królestwie Polskim i w Cesarstwie Rosyjskim w latach 1836-1862. 

niedziela, 1 maja 2016

Podbielski

Podbielski h. Trzaska (in. Biała), szlachta zagrodowa mazowiecka, pisząca się Podbiela. Podobnie jak Zabielscy, są chyba gałęzią rodziny Bielskich. Wyszli ze wsi Podbiele Wielkie w ziemi nurskiej 1584 (Pap.). Trojan z Podbiela jest tam dziedzicem 1441 r. Obecnie wieś Podbiele Wielkie należy do powiatu łomżyńskiego, gminy i parafii Lubotyń. W 1827 r. była wsią szlachecką i liczyła 66 mieszkańców (SGKP). Podbielscy byli posłami na sejm i elektorami 1632 i 1697 r. z ziemi nurskiej, 1733 r. z woj. mazowieckiego, 1764 r. z ziemi łomżyńskiej i mielnickiej. Niektórzy przenieśli się na Ruś Czerwoną. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Tomasz, komornik ziemski nurski 1761, burgrabia nurski 1788. Adam, burgrabia grodzki zambrowski, poseł ziemi łomżyńskiej 1764.

Podgórski

Podgórski h. Odrowąż, vel Podgorski, Podgurski, w Małopolsce i na Mazowszu. Według Uruskiego stanowią jedną rodzinę ze Straszami herbu Odrowąż i dlatego jeszcze w XVI stuleciu używali przydomku Strasz.