SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary


sobota, 30 lipca 2016

Mystkowski

Mystkowski h. Jastrzębiec, na Podlasiu. Podobno wyszli ze wsi Mystki-Rzym w ziemi bielskiej. Notowani w aktach ziemi bielskiej 1654 r. Jan, podkomorzy bielski 1649. Kazimierz, komornik ziemski bielski 1676. Adam z Mystkowic, podkomorzy mielnicki 1775. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Wydaje się, że podczas legitymacji szlacheckich nie wszyscy Mystkowscy wiedzieli do jakiego herbu należą, bywało że przedstawiciele jednej rodziny legitymowali się z dwoma różnymi herbami

środa, 27 lipca 2016

Nieciecki

Nieciecki h. Poraj vel Niecieski, Nieciewski, Niesiecki, Mieciecki, na Podlasiu, notowani w aktach ziemi drohickiej od 1450 r., następnie również w ziemi bielskiej. Pierwotnie nazywali się pewnie Nieciesz vel Nieciecz, Nieciec, pisali się z Nieciecza (Niecieczy) in. Nieciesza w ziemi drohickiej. Gniazdem rodziny jest wieś parafialna Nieciecz in. Nieciecza, obecnie w woj. mazowieckim, powiat Sokołów Podlaski, gmina Sabnie. Jerzy z Nieciecza jest 1482 r. zastępcą starosty drohickiego. Maciej, dziedzic na Niecieczy, komornik ziemski bielski 1617. Niecieccy podpisali 1569 r. przyłączenie Podlasia do Korony. Niektórzy przenieśli się na Wołyń i Litwę. Byli elektorami królewskimi 1632 r. z woj. podlaskiego, 1669 r. z woj. połockiego, 1697 r. z ziemi chełmskiej, 1733 r. z woj. bełskiego, 1764 r. z pow. orszańskiego. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1790 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Inni wylegitymowali się w Cesarstwie Rosyjskim, zapisani do ksiąg guberni wileńskiej, grodzieńskiej i wołyńskiej.

poniedziałek, 25 lipca 2016

Niedzieski

herb Pogoń

herb Prus I

Niedzieski h. Pogoń (in. Pogonia), mogą pochodzić od Niedziel- skich herbu Prus. Byli na Wołyniu, posiadali tam wieś Krzywe do 1771 r. Przedstawiciele tej linii osiedlili się w XIX wieku w pow. warszawskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

sobota, 23 lipca 2016

Nielepiec

Nielepiec h. Prus I, wiodą się z Małopolski. Ich gniazdem rodowym jest wieś Nielepice, gmina Zabierzów, dawniej w pow. chrzanowskim, obecnie pow. Kraków, woj. małopolskie. Gabriel Nielepiec, jest dziedzicem tej wsi 1596 r. Byli też właścicielami wsi Wilamowo i Osiek Dolny 1680, Grodziec 1702, Bieńkowice 1738, w woj. krakowskim. Należeli do elektorów królewskich 1733 r. z woj. krakowskiego, 1764 r. z ziemi halickiej (Zap. i Wyr. Tryb. Lubel.). Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1782 i 1804 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Andrzej, prokurator krakowski 1702. Franciszek, major wojsk koronnych 1712. 

Niemętowski

herb Pobóg

herb Sulima

Niemętowski h. Sulima, vel Niementowski, w powiecie radomskim 1729. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Chociaż herbarze wymieniają także Niemętowskich vel Niementowskich herbów Jastrzębiec i Pobóg, to wydaje się że wszyscy oni stanowią jedną rodzinę. 

sobota, 16 lipca 2016

Niwiński

Niwiński h. Paprzyca (in. Poprzyca, Kuszaba) vel Niewiński, na Podlasiu, przeważnie drobna i zagrodowa szlachta, licznie rozrodzona. Używali przydomków Chreba i Książyk.

Noiński

Noiński h. Grzymała, rodzina podlaska. Byli właścicielami m. in. wsi Suchawa w ziemi mielnickiej 1792, Skorocice w pow. stopnickim 1858. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Aleksander, prezes sądu kryminalnego w Płocku 1854. 

Nowacki

Nowacki h. Ogończyk, w woj. sieradzkim i na Kujawach. Byli właści- cielami dóbr Wilczkowice w woj. sieradzkim 1738. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w 1853 r. bez przedstawienia herbu. Z nich Fryderyk Kazimierz, syn Franciszka, urzędnik w rządzie guberni mazowieckiej, otrzymał prawa nowego szlachectwa 1840 r. Zarówno w Spisie szlachty Królestwa Polskiego, jak i w Herbarzu Uruskiego, tenże Fryderyk wymieniony jest jako Nowacki herbu Nowacki. 

Sulej

Sulej h..., vel Suley, rodzina drobnoszlachecka w woj. lubelskim i na Podlasiu. Wymieniona w herbarzu Małachowskiego w XVIII wieku. Byli właścicielami m. in. części wsi Role, parafia Łuków, pow. Łuków, obecnie woj. lubelskie (MK Łuków). 

piątek, 15 lipca 2016

Nowicki

Nowicki h. Lubicz (odm.), uzyskali noblitację 1776 r. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Antoni, stolnik płocki 1787. Wincenty, nadleśny generalny w guberni płockiej 1837. 

czwartek, 14 lipca 2016

Nożewski

Nożewski h. Rawicz, vel Nożowski, Nozowski, Nóżewski, Nużewski, rodzina mazowiecka, drobna szlachta. Wymienia ich już Paprocki 1584 r. Nazwisko wzięli od wsi Nożewo in. Nożewo-Niedźwiedzie w dawnej ziemi rożańskiej, parafia Ostrołęka (Nies.; SGKP).

środa, 13 lipca 2016

Nurowski

Nurowski h. Kościesza, vel Norowski, Wnorowski?, drobna szlachta mazowiecka. Wyszli może ze wsi Nury, gmina i parafia Lubiel, pow. Pułtusk, obecnie woj. mazowieckie.

Obidziński

Obidziński h. Topór vel Obydziński, Obiedziński, Obedziński, Obidzień- ski, Obodziński, rodzina mazowiecka, wzięła nazwisko od wsi Obidzino Górne w ziemi ciechanowskiej, w dokumentach zwane też Obidzin, obecnie pow. Ciechanów, gmina Gołymin, parafia Pałuki. Sulisław, dziedzic tej wsi 1430 r. W 1781 roku wieś ta liczyła 144 mieszkańców, przeważnie drobnej szlachty (SGKP). Obidzińscy byli elektorami 1669 r. z ziemi ciechanowskiej i łomżyńskiej, 1697 r. z ziemi zakroczymskiej, 1733 r. z woj. kijowskiego. Jedna gałąź była osiedlona w XVII wieku w Wielkopolsce. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim oraz w Cesarstwie Rosyjskim, w guberniach kijowskiej i wołyńskiej, w latach 1836-1862.
Nazwa wsi parafialnej Pałuki oraz ten sam herb mogłyby wskazywać na ich wspólne pochodzenie z Pałukami Obodzińskimi z Obodna w pow. kcyńskim. Są ponadto Obidzińscy herbu Dąbrowa z Obidzina w pow. łomżyńskim.
 

wtorek, 12 lipca 2016

Obyrn

Obyrn h. własnego vel O'Byrn de Lassy, de Obyrn, Byrn, szlachta irlandzka, baronowie, którzy w Polsce otrzymali indygenat 1764 r. z prawem kładzenia korony hrabiowskiej nad tarczą herbową (Vol. Leg.). Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.
Herb — w polu czerwonym między trzema dłoniami, jedną prawą i dwiema lewymi, dwiema u góry jedną u dołu, na krokwi złotej mała tarcza, na której w polu błękitnym lew złoty. Nad koroną hrabiowską i hełmem ukoronowanym syrena ze zwierciadłem w prawej ręce a grzebieniem w lewej. Labry czerwone podbite złotem.
 

Oczechowski

Oczechowski h. Topór, w Wielkopolsce, wywodzą się z woj. poznań- skiego, zatem należą chyba do rodu Pałuków. Byli właścicielami m. in. dóbr Kuczków, Borucin, w woj. poznańskim, obecnie pow. Pleszew, woj. wielkopolskie.

poniedziałek, 11 lipca 2016

Okniński

Okniński h. Okno (in. Okno III, Okno złote), błędnie Okmiński, w ziemi liwskiej i na Podlasiu, w większości szlachta zagrodowa, pisali się z Zalesia w pow. łukowskim (El. 2). Nazwisko wzięli od wsi Okniny w dawnym pow. łukowskim, obecnie pow. Siedlce, gmina Wiśniew, parafia Zbuczyn. Nazwa „oknina” w języku ruskim oznaczało miejsce wilgotne, pełne źródeł i strumieni. W 1827 r. wieś liczyła 330 mieszkańców (SGKP). Andrzej i Jan, bracia, dziedzice wsi Okniny 1579 r. Byli Oknińscy posłami i elektorami 1669 r. z woj. lubelskiego. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji Zachodniej 1803 r. i w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Wojciech z Zalesia, wiceregent i komornik łukowski, poseł na sejm i elektor 1669 r. z woj. lubelskiego.
Herb — w polu czerwonym ukośny kwadrat złoty. Nad hełmem w koronie, na pięciu piórach strusich, dwa kwadraty skośne złote rzędem.
 
Z dyplomu Oknińskich, wydanego przez deputację szlachecką guberni mińskiej 1832 r. 
Zdaje się, że obok Oknińskich herbu Okno, we wsi Okniny dziedziczyli też przedstawiciele innych herbów, m. in. Oknińscy h. Nowina, będący zapewne jednego pochodzenia z Krauskimi ze wsi Krasusze, parafii Trubieszów. Jest też rodzina nosząca nazwisko Okmiński i pieczętujca się herbem Syrokomla odmienna.

sobota, 9 lipca 2016

Okołowicz

Okołowicz h. Ostoja vel Krzywiec-Okołowicz, Okółowicz, Okułowicz, przydomku Krzywiec, na Litwie, w województwie brzeskim litewskim 1691 r. (Nies.), oraz w Prusach. Łukasz, bojar ostryński 1528 r. (Metr. Litew.).

Olechnowicz

Olechnowicz h. Leliwa, na Wołyniu i Litwie. Wedle heraldyków stanowią odgałęzienie rodziny Zabrzezińskich, sami zaś dali początek Kuchmi- strzowiczom i Irzykowiczom. Mają pochodzić od Olechny (Aleksandra), syna Wojciecha Monwida, wojewody wileńskiego. Właściwym ich nazwiskiem było Dorohostajski, jakaś jednak linia Olechnowiczów nie brała tego nazwiska. Metryka Litewska z 1528 r. wymienia Iwana, syna Mikołaja, w pow. oszmiańskim, który ze swych majętności 13 koni i Jerzy, syn Michała, który 17 koni winni byli stawić na potrzeby wojenne. W 1733 r. na sejmiku wileńskim udowodnili dawne swoje szlachectwo. Zostali także wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Tadeusz, regent ziemski upicki 1781, komisarz do zbierania ofiar z woj. trockiego 1789. Aleksander, geometra królewski 1781. Mikołaj, łowczy mścisławski 1791. 

niedziela, 3 lipca 2016

Olsztyński

Olsztyński h. Bożawola, pisali się „na Olsztynie”. Stanowią być może jedną rodzinę z Olsztyńskimi herbu Odrowąż, a nazwisko wziąć mogli od wsi Olsztyn w pow. piotrkowskim. Z nich: Marcin (zm. 1640), doktor obojga praw, kanonik pułtuski. Józef, subdelegat grodzki piotrkowski. Olsztyńscy zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

sobota, 2 lipca 2016

Omelański

herb Hurko

herb Odyniec

Omelański h. Hurko vel Omeliński, Omyliński, właściwie Hurko-Omelański, odnoga rodu Hurków, którzy na Wołyniu od dóbr dziedzicz- nych Omelany zwali się Omelańskimi. Nazwisko wzięli zapewne od wsi Wielkie i Małe Omelany, pow. Równe (SGKP). Jacko Omelański, wspólnie z bratem, dostarczał w roku 1528 na potrzeby wojenne trzy konie, a Hurko Omelański dwa konie. Jan Jaśkowicz Hurko Omelański, dziedzic części Omelan 1583 i 1598 r. (Metr. Woł.). W 1743 r. byli właścicielami 
wsi Dzierżki-Ząbki, znajdującej się obecnie w woj. podlaskim, pow. białostockim, gminie Poświętne.  
Jako Omelińscy vel Omylińscy zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862 z herbem Odyniec.