Danowski h. Krzywda, w ziemi wiskiej. Pisali się z Danowa.
Długołęcki h. Grzymała, pisani także błędnie Długolecki, na Mazowszu, wyszli ze wsi Długołęka w dawnym pow. różańskim.
Dzwonowski h. Prawdzic, wyszli zapewne z ziemi kujawskiej lub dobrzyńskiej, a pisali się z Wielkich Dzwonowic.
Fiszer h. Tarczała (in. herb własny albo Fiszer III, błędnie: Taczała), vel Fischer, rodzina mieszczańska, pochodzenia niemieckiego. Otrzymali indygenat w Rzeczypospolitej 1768 r.
Garbowski h. Grzymała, wyszli zapewne ze wsi Garbowo, w pow. kcyńskim, i są jednego pochodzenia z Margońskimi z Margonina. W XVIII i XIX wieku spotykamy ich w ziemi łęczyckiej, obok Garbowskich herbu Sulima.
Glewski h. Ostoja, dawniej h. Czewoja, ród małopolski, jednego pochodzenia z Boturzyńskimi i Dmosickimi. Pisali się z Glewa.

Goliński h. Wyskota odm. (in. Zabawa odm., herb własny), vel Łoś-Goliński, czasem Goleński, przydomku Łoś, czy właściwie Los (Losa, Lossa), szlachta wielkopolska.
Goździewski h. Ślepowron, oraz h. Wieniawa, vel Gozdziewski, Gozdziowski etc., dawniej czasem także Goździcki, na Mazowszu, pisali się ze Ślas (Szlas).
Grzymisławski h. Prus I, rzadko Grzemisławski, ród wielkopolski, piszący się z Grzymisławic, w dawnym pow. pyzdrskim, będący jednego pochodzenia z Gonickimi vel Gunickimi z Gonic.
Kasprzycki h. Starykoń, vel Kacprzycki, Gasprzycki, nobilitowani w Rzeczypospolitej 1658 r. (Obl. Gr. Krak.). Oblata nobilitacji w grodzie czerskim 1695 r. (Perp. Czers.).
"Non omnis moriar"Horacy, Pieśni III, 30, 6
„Ci, których kochamy, nie umierają nigdy, bo miłość to nieśmiertelność"Emily Dickinson