Kononowicz

Radwan

 

Kononowicz h. Radwan (odm.), vel Kononowicz-Siemionowicz, w W. Ks. Litewskim, używają przydomku Siemionowicz. Niesiecki wymienia dwóch braci Bogusława i Kazimierza Kononowiczów, w zakonie jezuitów. Według Krasickiego zostali nobilitowani w 1768 r. na zasadzie skartabelatu.

Wojsiatycz

Wojsiatycz h. Ślepowron, vel Woysiatycz, pierwotnie nazywali się Wojsiat i stanowią być może jedną rodzinę z Wojsiatami herbu własnego, zamieszkującymi w Wielkim Ks. Litewskim.

Wojszyk

Wojszyk h. Łabędź, vel Woyszyk, Wojsik, Wąsik?, wymienia ich Małachowski w swoim Herbarzu, w II połowie XVIII wieku. Nazwisko to, używane przez kilka rodzin szlacheckich, zamieszkujących głównie w Małopolsce, wywodzi się zapewne od staropolskiego imienia męskiego Wojsław.

Wojucki

Wojucki h. Paparona, przydomku Rakusz, w Sieradzkiem i w Wielkopolsce. Wymienia ich Paprocki w 1584 r. Jedna linia pisała się „z Żelisławia”. Wyszli zapewne z nieistniejącej już wsi Wojuczyno in. Wojucino w pow. wieluńskim.

Wolanowski

Wolanowski h. Korab, dawniej także Wolianowski, rodzina wielkopolska, nazwisko wzięła od nieistniejącej już wsi Wolanowice w pow. gnieźnień-skim. Pisali się także z Wolanki i Bodzaporowic w tymże powiecie.

Wolszleger

Wolszleger h. Bełty (odm.), vel Wolszlegier, Wohlschleger, Wollszlegier, Wallszlegier, rodzina pomorska, pochodzenia niemieckiego. Ich pierwotnym nazwiskiem jest Wollschlaeger.

Wotowski

Wotowski h. Prawita, prawo nowego szlachectwa w Królestwie Polskim, wraz z herbem Prawita, otrzymał Teofil Wotowski, w 1820 r. podchorąży wojsk Królestwa Polskiego, został później majorem. Dyplom potwierdzający szlachectwo otrzymał od cara Mikołaja I-ego w 1847 r.

Woroszyło

Woroszyło h. Wolf (in. Wolff, Lew), vel Woroszyłło, Worszyło, przeważnie drobna szlachta, głównie na Wołyniu i Litwie. Są w pow. żytomierskim 1648, 1661 (Con.), w woj. kijowskim 1648.

Wosiński

Wosiński h. Brodzic, vel Woszyński, Woszczyński, Wośnicki, Wosznicki, w Małopolsce, w woj. sandomierskim i krakowskim. 

Wroczyński

Wroczyński h. Brodzic, vel Wroczeński, Wrocieński, Wrociński, na Podlasiu, pisali się „z Wrocieni”, w ziemi bielskiej. Notowani w aktach ziemi sanockiej 1441, na Podolu 1648 (Con.), w ziemi wiskiej 1697 (Bon.).