Pęczyński h. Grzymała, vel Pęciński, Pęszyński, przez dawnych heraldyków myleni z Pęcickimi vel Pęczyckimi herbu Pierzchała, stąd Pęczyńskim dają także herb Pierzchała (Roch). Osiedlili się m.in. na ziemiach pruskich.
Pęczyński h. Grzymała, vel Pęciński, Pęszyński, przez dawnych heraldyków myleni z Pęcickimi vel Pęczyckimi herbu Pierzchała, stąd Pęczyńskim dają także herb Pierzchała (Roch). Osiedlili się m.in. na ziemiach pruskich.
Pępicki h. Poraj, vel Pempicki, Pampicki, w Małopolsce, pisali się z Pępic, w pow. chęcińskim, pierwotnie – Pampicki.
Phull h. własnego, vel de Phull, Pful, otrzymali prawa nowego szlachectwa w Królestwie Kongresowym 1844 r.
Piechocki h. Leliwa, vel Pichocki, w Wielkopolsce, czasem także Piechowski. Wieś Piechocice istnieje na Śląsku, w dawnym pow. niemodlińskim, obecnie pow. Nysa, gm. Korfantów.
Pieczewski h. Paprzyca (in. Kuszaba, Kuczaba), vel Piecewski, Piecowski, Pieczowski, pisali się z Pieczewa (Piecewa), pod Brodnicą, w woj. chełmińskim. Pisali się także Piecewski.
Piecznowski h. Korab, vel Pięcznowski, Pieczanowski, Pieczynowski, z woj. sieradzkim, pisali się z Pieczanowa albo Piecznowa.
Pieczyski h. Pilawa, na Podlasiu, skąd przenieśli się na Litwę. Byli zapewne herbu Modzele (podobny do Pilawy), i podobnie jak wiele innych podlaskich rodów tego herbu, przeszli do bardziej znanego herbu Pilawa.
Pielgrzymowski h. Pielgrzymowski (herb własny), oraz h. Prus, wzięli nazwisko od wsi Pielgrzymowice, w Małopolsce, która z kolei wzięła swoją nazwę od rodu Pielgrzymów (Pielgrzym) herbu Nabram.
Pielski h. Przerowa, vel Pilski, w Wielkopolsce i na Kujawach, chociaż zapewne wywodzą się z Mazowsza.
Pieńkiewicz h. Trąby odm. (in. herb Rustejko), vel Pienkiewicz, Pińkiewicz, Piękiewicz!, w W. Ks. Litewskim.
Pierski h. Nałęcz, vel Pietrski, z Pierska (dawniej Pietrska) w pow. poznańskim; zrazu pisani też Pietrskimi.
Pierzchalski h. Pobóg, pochodzą zapewne z Mazowsza. Już w XVI wieku osiedlili się na Litwie i na Rusi Czerwonej.
Pierzyński h. Korab, vel Perzyński, Pieszyński?, nazwisko wzięli zapewne od wsi Pierzyny, w dawnym pow. wieluńskim, parafia Rząśnia. Osiedlili się m.in. na Litwie i Ukrainie.
Piestrzecki h. Półkozic, vel Piestrzycki, Pietrzycki, nazwisko wzięli od wsi Piestrzec, w woj. sandomierskim.
Pieszkowski h. Lubicz, nazwisko wzięli zapewne od rodziny Pieszków herbu Lubicz. Jest także możliwe, że podobnie jak Pieskowscy (Pieszkowscy, Piaskowscy) herbów Junosza i Rawicz, pochodzą ze wsi Pieskowice (Pieszkowice, dzisiaj Piaskowice), w dawnym pow. łęczyckim, obecnie pow. Zgierz, skąd niektórzy z nich przenieśli się na Litwę.
Pietras h. Ogończyk, vel Pietrasz, Pietraszewicz, w woj. lubelskim i podlaskim, później także w Galicji.
Pietruszewicz h. Radwan, pochodzą zapewne od Pietruszewskich herbu Radwan, którzy na Liwie zmienili nazwisko na Pietruszewicz.

Pilatowski h. Nowina, vel Pielatowski, na Kujawach, w Wielkopolsce i na Podolu. Według Uruskiego, piszą się z Pilatowic, w ziemi podolskiej, lecz ich piewotnym gniazdem jest zapewne Pilatowo (Pielatowo), w pow. bydgoskim. Są niewątpliwie jednego pochodzenia z Pilatami (Piłatami) tego herbu.

Pilawski h. Ostoja, vel Piławski, Pilaski, byli w woj. podlaskim, na Wołyniu, Rusi Czerwonej i na Podolu. Pisano ich także Piławski (Urus.). Wittyg umieszcza ich z herbem Nałęcz.
Piliński h. Bełty odm. (in. Piliński, herb własny), vel PYLIŃSKI, pisali się także Pyliński i zamieszkiwali w pow. pińskim i na Rusi Czerwonej.
Pintowski h. Grzymała, na Mazowszu. Udowodnili swoje szlachectwo w grodzie warszawskim 1689 r.
Odrowąż
Piramowicz h. Odrowąż, rodzina ormiańska kupiecka, „w nagrodę zasług okazanych Rzeczypospolitej” otrzymała szlachectwo na sejmie ekstraordynaryjnym 1768 r. (Urus.).
Pisarski h. Szreniawa (in. Szreniawa z krzyżem, Śreniawa), rodzina małopolska, w dawnym woj. krakowskim, pisali się „z Grabia”. Według Uruskiego, jej członkowie w XV stuleciu, zwłaszcza także posiadający majątki na Śląsku, tytułowali się baronami.
Piskorski h. Dołęga, vel Piskorzyński, w ziemi dobrzyńskiej. Pisali się z Piskorzyna. W XIV stuleciu jedna ich linia osiedliła się na Litwie.
"Non omnis moriar"Horacy, Pieśni III, 30, 6
„Ci, których kochamy, nie umierają nigdy, bo miłość to nieśmiertelność"Emily Dickinson