Otuski

Samson

Otuski h. Samson, w Wielkopolsce; pisali się z Otusza (Otuszy), w pow. poznańskim.

Wieś ich gniazdowa nosi nazwę Otusz i leży dziś w gminie Buk, pow. Poznań.

Jan, dóbr Bielawy i Łukasz, dóbr Otusza i Glinna Większa, dziedzice 1580 r. w pow. poznańskim. Józef, burgrabia pyzdrski 1781 r., komornik graniczny wschowski 1788 r., kaliski 1789 r., komisarz do zbierania ofiar (Vol. Leg.). N., dziedzic dóbr Lutynia, w pow. krotoszyńskim (dziś pow. pleszewski) 1804 r.

Genealogia
(osób: 45)

• JÓZEFA Otuska z Otusza h. Samson (ok. 1755-po 1804), c. Mikołaja i Heleny Niemojewskiej h. Szeliga, dziedziczka Rozdrażewa 1792 r. (Dw. Teki; MK Rozdrażew); dziedziczka dóbr Lutynia, w pow. krotoszyńskim (dziś pow. pleszewski), po bracie Józefie Otuskim, 1804 r. (Urus.; Dw. Teki; MK Lutynia); m. Joachim Kurcewski z Kurcewa h. Szreniawa odm. (ok. 1756-5 VI 1804), s. Piotra, podwojewodziego kaliskiego, burgrabiego grodzkiego poznańskiego, dziedzica m.in. Modlibogowic, Kuchar Borowych, Wardężynka i części dóbr w pow. konińskim i woj. poznańskim, i Marianny Skórzewskiej h. Drogosław (podwojewodzianki poznańskiej), podwojewodzi kaliski; dziedzic i kolator dóbr Lutynia; zm. Lutynia; dzieci: 1/ Róża Kurcewska (ok. 1800-po 1820).

• MIKOŁAJ Otuski z Otusza h. Samson (ok. 1720-ok. 1784), s. Stanisława i Wiktorii Jerzykowskiej, dziedzic wsi Taczały i pustki Drzewce, w pow. poznańskim, 1757 r.; dzierżawca Rudniczyska 1769; nazwany w r. 1774 „mężem uciążliwym” (Dw. Teki; AGZ Poznań); ż. (ok. 1745) Helena Anna Niemojewska h. Szeliga (IV 1721-30 V 1788), c. Jana i Jadwigi Jarczewskiej (w aktach także: Jaraczewskiej); zm. lat 67; dzieci: Józef, Salomea, Józefa.

Źródła: Dw. Teki (Regesty); Urus. t. 13/129.