Goliński h. Wyskota odm. (in. Zabawa odm., herb własny), vel Łoś-Goliński, czasem Goleński, przydomku Łoś, czy właściwie Los (Losa, Lossa), szlachta wielkopolska.
Około 1396 r. Dersław z Goliny dzieli się swymi dobrami, Golina, Gierlachowo i część Konarzewa, z synami swej rodzonej siostry (KWP). Piotr Goliński 1396 r., a Jan (Janek) z Goliny Goliński 1399 r. na sądzie w Poznaniu. Jakub (Jakusz) i syn jego Przybek z Goliny Golińscy, na sądach w Kościanie 1400 r. (Leksz.).
Dziedziczyli na Golinie 1580 r.: Stanisław Pakosz, Stanisław i Jan Golińscy, a na Golince: Krzysztof, Adam i Jadwiga Golińscy (Paw). Jan, współwłaściciel Kołacina, w pow. kościańskim 1580 r. (Paw.), żonaty z Zofią Kołacką, miał syna Hieronima, kanonika gnieźnieńskiego 1602 r., zmarłego 1603 r. i pochowanego u św. Trójcy w Krakowie, z którego to nagrobku, podał nam opis herbu Niesiecki.
Adam Łoś Goleński pisał się z woj. kaliskim na elekcję Jana Kazimierza 1648 r., a Jan Goliński z woj. poznańskim, na obiór Augusta II-go 1697 r. Chryzostom, żupnik wielkopolski 1676 r. (Sig.). Wojciech Łoś Goliński, pisarz ziemski poznański 1734 r. Anna, żona Kacpra Rogalińskiego 1752 r. Ludwik Łoś Goliński, podczaszy wschowski 1739 r.
Herb — na tarczy dwudzielnej, w polu pierwszym błękitnym, dwie lilie srebrne, jedna nad drugą, w swej prawej połowie widzialne, a w drugim – szachownicę czerwono-srebrną. W szczycie hełmu trzy pióra strusie (Ostrowski nr 857).
Źródła: Bon.; Dw. Gen.; Dw. Teki; Nies.; Urus.; T. Gajl, Herbarz polski online.
Posty
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz