Fiszer

herb Fiszer

Fiszer h. Tarczała (in. herb własny albo Fiszer III, błędnie: Taczała), vel Fischer, rodzina mieszczańska, pochodzenia niemieckiego. Otrzymali indygenat w Rzeczypospolitej 1768 r.

Ludwik Ulryk Fiszer vel Fischer, zamożny kupiec Starej Warszawy, założyciel fundacji dobroczynnej tzw. skrzynki św. Mikołaja w Warszawie 1481 r. (Karpiń.). Ignacy Fischer, ławnik miasta Radomia, otrzymał 1766 r. konsens królewski, na odstąpienie Świdzińskiemu dwóch łanów, zwanych Kosia Góra, koło Zamłynia (Kancl.).

Jan, podporucznik gwardii pieszej królewskiej 1697 r. (Gr. Przem). Fryderyk Fischer, podpułkownik wojsk królewskich 1711 r. (Perp. Czers.). Michał, podpułkownik artylerii koronnej 1737 r., właściciel dóbr Tokary, ożeniony z Krystyną Szafrańską, wspólnie z nią nabył dom w Warszawie 1708 r. Wilhelm, intendent cyrkułu sieradzkiego 1799 r., radca departamentu kaliskiego 1807 r.

Według Uruskiego, niektórzy z nich przybyli z Inflant w XVII wieku. Karol Ludwik Fiszer (de Fischer), pułkownik, generał-adiutant Stanisława Augusta 1767 r., otrzymał 1768 r. indygenat, generał-major wojsk koronnych 1774 r. Stanisław (zm. 1812), generał dywizji wojsk polskich, adiutant Kościuszki w powstaniu 1794 r., uczestnik kampanii napoleońskich, brał udział w zdobywaniu Moskwy 1812 r., poległ podczas odwrotu Wielkiej Armii.

Fiszerowie herbu Tarczała wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w latach 1836-1862.

Herb Tarczała – w polu błękitnym, na skrawku czarnej ziemi, żóraw biały o złotych nogach, w prawo, na prawej nodze stojący, w lewej trzyma złote motowidło. W szczycie hełmu trzy pióra strusie czerwone, nad środkowym pół takiegoż żórawia. Labry czerwone (Bon.).

Fiszerowie (Fischer) w Galicji otrzymali 1782 r. szlachectwo galicyjskie, wraz z herbem Rieselbach, a inni 1797 r. z herbem Streitenau (Urus.). Z herbem własnym (Fiszer), zostali wylegitymowani Fiszerowie w ówczesnych guberniach: kowieńskiej i wołyńskiej w latach 1840-1849. Wittyg pisze także o Fiszerach herbu Jastrzębiec.

Genealogia 
(osób: 40)

• LEOKADIA Józefa Fiszer h. Tarczała (ok. 1832-po 1854), c. Ludwika i Róży Tekli Węgierskiej; ur. Zawrocie, parafia Wysokie Mazowieckie; m. (27 IV 1854 Wysokie Mazowieckie) Aleksy Sabin Wincenty Kurcjusz h. wł. (ok. 1820-1856/81), s. Stanisława i Wiktorii Domaradzkiej, obywatel ziemski; zamieszkały 1856 r. Wyszonki-Wojciechy, gmina Klukowo, pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie; świadek na ślubie siostry Antoniny K. 14 VI 1856 Warszawa; w aktach także: Kurcyusz (MK Warszawa: św. Andrzej); ślub w parafii Wysokie Mazowieckie (MK Wysokie Mazowieckie); dzieci: Maria, Ludwik – Kurcjuszowie.

gen. Stanisław Fiszer

(1769-1812)

• LUDWIK Fiszer h. Tarczała (20 VIII 1799-5 V 1877), s. Wilhelma i Julianny Szeńskiej, bratanek gen. Stanisława Fiszera, oficer wojsk polskich, uczestnik powstania listopadowego 1830/31, prawnik, audytor, prezes dyrekcji Tow. Kredytowego Ziemskiego, sędzia pokoju powiatu sieradzkiego, właściciel dóbr ziemskich; studiował na wydziale prawa w Uniw. Warszawskim, wpis 1818 r.; zamieszkały 1832 r. Zawrocie, parafia i obecnie także powiat Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie; zamieszkały 1861 r. Wysokie Mazowieckie, członek Tow. Rolniczego okręg tykociński, ówczesny pow. łomżyński (MK Wysokie Mazowieckie); ur. Sieradz, chrz. 25 VIII 1799, zm. Łomża, lat 77 (MK Sieradz, MK Łomża); ż. (23 II 1829 Warszawa) Róża Tekla Węgierska (ok. 1804-po 1832), c. Adama i Anny Cieleckiej h. Zaremba; ślub w parafii św. Jana (MK Warszawa: św. Jan); dzieci: Leokadia.

Źródła: Bon. t. 5/296-297; Bork. Spis 90; Dw. Teki (Regesty); Urus. t. 4/39-40; Wittyg, Nieznana szlachta, s. 85; T. Gajl, Herbarz polski online.