Ogilvie h. nieustalony, vel O’Gilvie, Ogilvy, rodzina pochodzenia szkockiego, której przedstawiciele służyli w Rzeczypospolitej w XVII i XVIII wieku. W źródłach polskich nazwisko zapisywano w formie Ogilvie.
Uruski wymienia dwóch przedstawicieli tej rodziny:
- PIOTR Ogilvie, sekretarz królewski 1689 r. (Metr. Kor.). Brak dotychczas ustalonych danych o jego pochodzeniu, rodzinie i dalszych losach.
- JAN Ogilvie, pisany także Ogilvy, związany z miejscowością Dzbów (w zapisie Uruskiego: Dzbowie); porucznik wojsk koronnych 1784 r., kapitan 1790 r. W 1790 r. otrzymał nobilitację.
Istotne potwierdzenie przynosi praca Petera Paula Bajera, Scots in the Polish-Lithuanian Commonwealth, 16th–18th Centuries (Leiden–Boston 2012). Autor wymienia Jana Ogilvie (Ogilvy) jako przedstawiciela polsko-szkockiego środowiska szlacheckiego (Polish Scot), oficera armii koronnej i osobę nobilitowaną w 1790 r.
• ELŻBIETA Ogilvie de Deloche vel de Findlater (1796-1864); m. (ok. 1819) Jan Ludwik Dziubiński h. Dołęga (1794-po 1847), s. Mateusza i Marianny NN., naczelnik urzędu pocztowego w mieście Opatów; według innych żródeł, był naczelnikiem poczty w Mławie; wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym 1842 r. z herbem Dołęga, został zapisany do ksiąg szlachty ówczesnej guberni radomskiej, oddział sandomierski; otrzymał także prawa nowego szlachectwa w Królestwie w 1847 r.; ur. Szyszków, parafia Praszka, dawny pow. wieluński, obecnie pow. Olesko, woj. opolskie, metryka w Praszce (Bon.; Urus.; Sęcz.); dzieci: Aleksander, Władysław, Zygmunt, Jan, Leontyna – Dziubińscy.
• WAWRZYNIEC Ogilvie (ok. 1720-po 1752); zamieszkały we wsi Wyczerpy koło Częstochowy, parafia św. Zygmunta, 1752 r.; uwagi: „generosi domini” (MK Częstochowa: św. Zygmunt); ż. (ok. 1750) Katarzyna Wyrzyńska (ok. 1725-po 1752); dzieci: Wincenty.
Źródła: Urus. t. 12/260; Peter Paul Bajer: Scots in the Polish-Lithuanian Commonwealth, 16th–18th Centuries, 2012, s. 484–485, 497–498; Volumina Legum, t. 9/198, nr 226; t. 10/339, nr 42; B. Trelińska: Album armorum Regni Poloniae XV–XVIII saeculi, nr 2411.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz