Oganowski h. Ogończyk, rodzina używająca tego nazwiska i herbu jest zapewne jednego pochodzenia z Ogonowskimi. W XVIII i XIX stuleciu występują na Litwie. W niektórych opracowaniach uważani za szlachtę pochodzenia tatarskiego (Cz. Jankowski, Powiat oszmiański, t. 1/258).
Na Litwie. Benedykt, oboźny wileński i poseł 1762 r., sługa i stronnik Radziwiłłów, gorąco występował przeciw partii Czartoryskich; chorąży petyhorski, podpisał elekcję 1764 r. z woj. wileńskim; koniuszy wileński 1774-1781.
Józef 1775 r. Maciej, syn Stefana, zapisany do ksiąg szlachty gub. wileńskiej 1819 r. Ludwik, syn Antoniego, kapitan armii carskiej, zasiadający w sądach pow. oszmiańskiego 1850 r.
Genealogia
(osób: 32)
• ANNA Oganowska (ok. 1848–po 1881), c. Mateusza i Marianny Małyszko; zamieszkała w parafii Murowana Oszmianka, pow. Wilno (MK Murowana Oszmianka); 1m. NN. (ok. 1840–ok. 1880); 2m. (1881 Murowana Oszmianka) Paweł Omuciański (ok. 1843–po 1881), s. Jana i Marianny Tarczewskiej; ślub w parafii Murowana Oszmianka, uwagi: on wdowiec 38 lat, ona wdowa 33 lata (MK Murowana Oszmianka).
• BENEDYKT Oganowski h. Ogończyk (ok. 1730–po 1782), chorąży petyhorski, koniuszy wileński; sługa i stronnik Radziwiłłów, gorąco występował przeciw partii Czartoryskich; oboźny województwa wileńskiego 1757 r., poseł na sejm z woj. wileńskiego 1762 r.; podpisał elekcję 1764 r. z woj. wileńskim; koniuszy wileński 1778-1781; w 1782 r. stał się bohaterem głośnej sprawy sądowo-kościelnej; oskarżony o udział w rozbojach, uzyskał protekcję biskupa wileńskiego Ignacego Massalskiego, przyjął święcenia kapłańskie i został kanonikiem inflanckim; ostatecznie skazano go na dożywotni pobyt w wyznaczonym klasztorze; sprawę szczegółowo omawia Dorota Suska w artykule „Doniesienia wileńskie w gazetach rękopiśmiennych Teodora Ostrowskiego jako głosy pamięci zbiorowej w prasowym dyskursie publicznym XVIII w.” (Urus.; Księgi sądowe wileńskie).
Źródła: Dziad. 428; Urus. t. 12/259.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz