Parzęczewski h. Paparona (in. Gąska), vel Parzęnczewski, Parzenczewski, Parzynczewski etc., błędnie Parzniczewski, pisali się z Parzęczewa (Parzynczewa), w ziemi łęczyckiej, obecnie pow. Zgierz.
Wojciech, łowczy łęczycki, otrzymał 1421 r. przywilej na erekcję miasta ze wsi swej Parzynczewa. Adam, miecznik łęczycki, wymieniony w spisie urzędników wielkopolskich 1489 r.
Anna Parzynczewska z synami, Szymonem i Wojciechem pozwali 1525 r. starostę łęczyckiego o niewprowadzenie ich do dóbr dziedzicznych m. Parzynczewa, wsi Parzynczew, Sokola Góra, Suchodół, Śledzianów, Trojewieprzki, Łopacin, Trzegocin, Borów, Borówko i Drogusza.
Wojciech, łowczy łęczycki, otrzymał 1536 r. zapis 30 grzywien na wsi Lubino, w pow. łęczyckim. Zygmunt został 1538 r. kasztelanem inowłodzkim, a 1539 r. otrzymał potwierdzenie lokacji miasta Parzniczewa (!) erygowanego w 1421 r., i 1545 r. zanominowany kasztelanem łęczyckim. Kasztelan, stronnik dworu, zachęcał na sejmie 1537 r. współbraci do zgody i porzucenia osobistych niesnasków dla dobra Rzeczypospolitej; był żonaty z Dorotą Dzierzgowską, kasztelanką ciechanowską (Metr. Kor., Ks. Gr. Brzeskie i Łęczyckie).
Prócz Parzęczewa w ziemi łęczyckiej, istniały także wsie tej nazwy w pow. kościańskim i pyzdrskim. Stanowiły one gniazda rodowe Parzęczewskich innych herbów.
Herbarze wymieniają ponadto (pisanych rozmaicie) Parzęczewskich, należących do herbów: Grzymała, Leliwa i Rola.
Źródła: Dw. Teki (Monografie); SGKP t. 7/877-878; Urus. t. 13/224-225.
Posty
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz