Ostromęcki

Ostromęcki h. Pomian, vel Ostromięcki, Ostromiecki, Ostromecki, błędnie Ostromęski, rodzina kujawska, wymieniana przez Paprockiego i Bielskiego w XVI wieku.

Oszczepalski

Oszczepalski h. Abdank (in. Habdank), na Podlasiu, pochodzą ze wsi Oszczepalin w powiecie łukowskim, obecnie w woj. lubelskim, gminie i parafii Wojcieszków.

Paciorkowski

Paciorkowski h. Gryf odm. (in. Gryf II, Paciorkowski), w woj. sieradzkim. Otrzymali nobilitację od króla Stanisława Augusta 19 V 1768 r. wraz z herbem. Byli właścicielami m. in. dóbr Przystajń, Stany, Kuźnica Stara, Podłęże, Górki, Węzina w pow. lelowskim, Borowno w wieluńskim, Grabowo w opoczyńskim, Gadawa pod Pińczowem. Zostali wylegitymo- wani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.
Herb — gryf złoty w czerwonym polu, trzymający w przednich łapach trąbę myśliwską złotą; nad hełmem w koronie pół gryfa złotego w prawo, przed nim trąba myśliwska. 

Palm

Palm, rodzina wylegitymowana ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, bez podania herbu (Sp. Szl.). Z nich: Jakub, uczestnik kampanii napoleońskich, porucznik wojsk polskich 1812 r., major w powstaniu listopadowym 1831 r.; na zasadzie stopnia oficerskiego otrzymał przyznanie szlachectwa w Królestwie.

Paszewski

Godziemba

Paszewski h. Godziemba, vel Paszeski, Paszowski, rodzina wielkopolska, jednego pochodzenia ze Sławoszewskimi. Obie rodziny wzięły nazwiska od blisko siebie położonych wsi Sławoszewo i Paszewo w powiecie kaliskim.

Paszkowicz

Groty

Paszkowicz h. Groty, rodzina żmudzka, wymieniona w aktach powiatu wołkowyskiego 1495, w Metrykach litewskich 1528 r. (Metr. Litew.). 

Patek

Prawdzic

Patek h. Prawdzic, w Lubelskiem i na Mazowszu. Jan, był w 1589 r. dziedzicem Igłomi (Wyr. Tryb. Lubel.). 

Patocki

Prus I

Prus III

Patocki h. Prus I, mylnie Potocki, na Mazowszu, pisali się z Patoki. 

Petrulewicz

Prus III

Petrulewicz h. Prus III, rodzina wymieniona w Herbarzu Kuropatnickiego 1789 r. 

Pęski

Ramułt

Pęski h. Ramułt, vel Penski, Peski, Peński, rodzina mazowiecka, wywodząca się z ziemi łomżyńskiej, zapewne ze wsi Pęsy in. Pęsie (Pęse) Lipno, w parafii Rutki, gminie Kossaki.

Pęscy herbu Ramułt wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w latach 1836-1862. 

Źródła: Bork. Spis 309; Dw. Teki; SGKP t.8/39, t.15 cz. 2/442; Szl. Król.; Urus. t.13/300; Żern. t.2/190.

Pęski h. Ślepowron (in. Bujny, Buyny) vel Penski, Peński, Peski, rodzina mazowiecka, wywodząca się od rodu Pęzów, ze wsi Pęzy albo Pęsy, Pensy, Pęse, w powiecie łomżyńskim, gminie i parafii Puchały. 

Wieś ta, gniazdo rodziny Pęzów, wspominana jest w dokumentach z XV wieku (Gloger, Ziemia Łomżyńska). W roku 1412 w Nowogrodzie książę mazowiecki Jan Starszy nadaje Niegosławowi 10 łanów nad rzeką „Panza” pod Nowogrodem. W akcie z r. 1466 występuje Paweł i jego 9 synów „de Pansche” herbu Buyny, tj. Ślepowron. 

W XIX wieku Pęsy Lipno były wsią szlachecką. W 1827 r. było tu 110 mieszkańców (SGKP). 

Ci Bujnowie zapewne osiadłszy w ziemi bielskiej założyli tam wsie Bujny i Pęsy, a także wieś Pęskie in. Peńskie-Głęboki Stok (Kap.). Wieś Pęskie występująca w aktach w XVI wieku pod nazwą Głęboki Stok, i leżąca wówczas w pobliżu wsi Hermany-Niewiarowo w ziemi brańskiej, obecnie nosi nazwę Peńskie i przynależy do pow. monieckiego, gminy Krypno. 

Różne linie tej rodziny osiedliły się m.in. woj. płockim i czerniechowskim, skąd byli posłami na sejm i elektorami 1648 r. (Con.), na Litwie, w pow. pińskim 1632 r. (Nies.). 

Źródła: Bork. Spis 309; Dw. Teki; Kap. 318; PSB t. 25; SGKP t. 8/39, t. 15 cz. 2/442; Urus. t. 13/300-301; Żern. t. 2/190.