Wilkoszewski h. Jelita, vel Saryusz-Wilkoszewski, Wilkoszowski, Wilkoszeski, przydomku Saryusz, rodzina sieradzka, ze wsi Wilkoszewice w powiecie piotrkowskim, gminie Gorzkowice, parafii Rozprza (SGKP).
Winnicki h. Sas vel Sas-Winnicki, z Winnicy w ziemi lwowskiej, na Rusi, gdzie były też Winniki w powiecie lwowskim. Notowani w aktach od 1436 r. (Stat. Łask.). Licznie rozrodzeni, dla rozróżnienia używali różnych przydomków, jak Radziewicz, Łucznik, Kimakowicz, Klizewicz, Hul, Czeczel, Budzianik, itd. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim ok. 1840 r. Z nich: Innocenty, biskup unicki przemyski 1695. Jerzy, ksiądz, archimandryta dubiński i dermański od 19 XI 1693, biskup unicki przemyski po 1695, administrator metropolii.
Wnorowski h. Kościesza (in. Strzegomia, Strzegonia) vel Gniewosz-Wnorowski, odgałęzienie rodu Gniewoszów herbu Kościesza, piszących się z Dalowic (Dalewic) i Wnorowa. Bardzo wcześnie musieli się podzielić na dwie gałęzie. Wójcicki h. Nałęcz v. Wóycicki, Wojcicki, Woycicki, wyszli zapewne ze wsi Wójcice in. Wojcice (Wojczyce) w powiecie sieradzkim, gminie Gruszczyce, parafii Błaszki.
Wojewódzki h. Abdank (in. Habdank) v. Skarbek-Wojewódzki, Wojewudzki, Wojewodzki, rodzina drobnoszlachecka ze wsi Wojewódki na Podlasiu, w powiecie sokołowskim, parafia Sokołów. Wieś ta dzieliła się na Wojewódki Wielkie i W. Panki, a obecnie na Wojewódki Dolne i W. Górne. Występują w aktach od 1530 r. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim i Cesarstwie Rosyjskim ok. 1840 r. Jedna gałąź osiedliła się na Litwie, w pow. lidzkim. "Non omnis moriar"Horacy, Pieśni III, 30, 6
„Ci, których kochamy, nie umierają nigdy, bo miłość to nieśmiertelność"Emily Dickinson