Rohoziński

Rohoziński h. Leliwa, stara rodzina rusko-wołyńska, wzięła nazwisko od wsi Rohoźno na Wołyniu, z której dostarczała dwóch zbrojnych konnych na potrzeby wojenne 1522 r. (Metr. Lit.).

Dobra Rohoźno in. Rohoźne, należały w XIX wieku do gminy Tesłuhów, w pow. dubieńskim. We wsi istniała cerkiew murowana niewiadomej erekcji. Majątek ziemski należał wówczas do Bernatowiczów.

W 1545 r. majątek był własnością Daniela i braci jego Rohozińskich. W 1568 r. właścicielami byli: Daniel, Chwalelej (Fałalej), Dymitry i Wasili Rohozińscy. W 1570 r. wnoszą pobór Falilej, Daniło i Dymitry Rohozińscy. W 1583 r. mają części Matfiej, Wasili i Dymitrowa Rohozińscy, oraz Mikołaj Hrenicki (SGKP). Dymitr, dziedzic dóbr Rohoźny (sic!) 1667 r.

Iwaszko Rohoziński sprzedał dobra Demidów 1518 r. Bazyli i Maciej podpisali elekcję 1632 r. Adam, dziedzic na Rokitnie, ożeniony z Katarzyną Jełowiecką 1695 r.

Stanisław, łowczy kijowski 1723 r. Adam, łowczy kijowski 1736 r., żonaty z Teofilą Hulewiczówną. Stanisław, stolnik drohicki, ożeniony z Rozalią Peretiatkiewicz, 1737 r. Piotr, komornik gr. nowogrodzki 1760 r. Jakub, wojski mniejszy łucki 1765 r. Michał, horodniczy krzemieniecki 1765 r. Józef, chorąży łucki, Franciszek, regent grodzki 1768-1773, a pisarz ziemski łucki 1788-1793.

Rohozińscy herbu Leliwa wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w latach 1836-1862, a także w ówczesnej guberni kijowskiej.

Źródła: Bork. Spis 361; Nies.; SGKP t. 15 cz. 2/546; Urus. t. 15/225-226.