Podniesiński h. Radwan, vel Podniesieński, na Podlasiu, wzięli nazwisko od wsi Podnieśno (Podnieśnie) w ziemi drohickiej, w parafii Suchożebry.
Podniesiński h. Radwan, vel Podniesieński, na Podlasiu, wzięli nazwisko od wsi Podnieśno (Podnieśnie) w ziemi drohickiej, w parafii Suchożebry.

Podwysocki h. Ostoja, w Małopolsce i na Rusi Czerwonej. Piszą się od dóbr Podwysokie, w pow. lwowskim.
Pogirski h. Pobóg, vel Pogierski, w W. Ks. Litewskim, w woj. mińskim, pow. rzeczyckim, a także w woj. trockim i smoleńskim.
Pohorski h. Półkozic, vel Pogorski, Pogórski, rodzina małopolska, osiedlona na Rusi Białej. Pisano ich także Pogórski.
Polakowski h. Pokora, vel Golimont-Polakowski, mieli przydomek Golimont i są jednego pochodzenia z Ciechnickimi tego herbu.
Polewicz h. Hipocentaur (in. Hippocentaurus), oraz h. Pobóg, vel Pollewicz-Jamont, w W. Ks. Litewskim. Według herbarzy mieli przydomek Jamont (Jawmont). Prędzej jednak stanowią odgałęzienie rodu Jamontów, a Polewicz był pierwotnie przydomkiem.
Politkowski h. własnego, według Uruskiego, ta sama rodzina co Poletyka i jednocześnie z nią osiedlona w Rosji.
Pollini h. własnego, vel Pollini de Pollin, Polligny, Pollin, Polini, Polin, otrzymali nobilitację w Galicji 1801 r.
Porajski h. Poraj, vel Porayski, na Mazowszu i w Małopolsce. Są może jednego pochodzenia z Porajowskimi vel Porajewskimi herbu Poraj.
Porębiński h. Prus I, vel Prus-Porembiński, Porąbiński, Porombiński etc., otrzymali szlachectwo 1593 r. Pisali się z Porąbki. Zamieszkiwali na Podlasiu w XVII wieku.
Potapowicz h. Lubicz, oraz h. Ostoja, vel Potapowicz-Gajdowski, P.-Sielecki, Potopowicz, w dawnym woj. mińskim i kijowskim.
Potarzycki h. Bełty odm. (in. Potarzycki, herb własny), według Niesieckiego: Potarczycki; w Wielkopolsce, z której jedna ich linia przeniosła się na Wołyń. Właściwym ich herbem jest być może Nałęcz.
Poths h. Trójstrzał (in. Trójstrzał II), vel Pots, otrzymali nobilitację w Rzeczypospolitej.
Rogala
Powalski h. Rogala, vel Lewalt-Powalski, w Prusach, skąd przenieśli się na Kujawy i do Wielkopolski. Pochodzą od rodziny Lewald (Lewalt) i tego nazwiska używali potem jako przydomku.
Prątnicki h. Prątnicki (in. herb własny), vel Prontnicki, w dawnych Prusach Zachodnich, nazwisko wzięli od wsi Prontnica.
Prejs h. Jastrzębiec, oraz h. Nabram (in. Waldorff), vel Preyss, Preiss, Prajs, rodzina pruska, pisali się z Groel.
Prokuli h. Jastrzębiec, w pow. wieluńskim 1767 r. Wywodzą się być może ze szlachty bukowińskiej. W aktach pisani także, aczkolwiek błędnie: Prokul.
Radwan
Proniewicz h. Radwan, vel Proniewicz-Załamaj, na Litwie, w woj. nowogrodzkim 1648 r., oraz na Białej Rusi. Używali przydomku Załamaj, który (według Borkowskiego) był ich właściwym nazwiskiem.
Prostyński h. Lubicz, wedle Uruskiego, mają być dwie rodziny tego nazwiska, lecz nie wiadomo, czy jednego herbu. Jedna pochodzi od Prostków herbu Lubicz (Prostek), a druga wzięła nazwisko od majątku Prostynia, w ziemi drohickiej.
Prusiecki h. Prus III, vel Prusicki, w dawnym woj. sieradzkim. Osiedlili się m.in. w Wielkopolsce i na ziemiach pruskich.
Przeczkowski h. Szeliga, rodzina mazowiecka, jednego pochodzenia z Mierzejewskimi herbu Szeliga. Pisali się z Mierzejewa-Przęczek, parafia Troszyn, pow. Ostrołęka. Nazwisko mieliby wziąć od wsi Przeczków, w ziemi łomżyńskiej. Takiej wsi nie wymienia Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego.
Przestrzelski h. Ślepowron (in. Bujno, Bujny), na Mazowszu, pisali się z Przestrzelca, później z Przestrzeli. Niektórzy z nich używali przydomku Wasiewicz. Jedna gałąź osiedliła się na Rusi Czerwonej.
Syrokomla
Przybora h. Nałęcz III (in. Nałęcz niezwiązany), vel Przebora, Przebór, w W. Ks. Litewskim, woj. mińskim i na Polesiu. Niesiecki pisze ich Przebora, dodając, że używali także nazwiska Przebór (Przebor).
Pomian
Przystanowski h. Pomian, vel Przestanowski, rodzina wielkopolska, wyszła ze wsi Przystanki in. Przestanki w pow. poznańskim.
Pukiński h. Rudnica, oraz h. Pielesz, vel Pukieński, piszą się z Pukinina, w dawnym woj. rawskim, skąd przenieśli się na Litwę.
Raciborowski h. Jelita, według Uruskiego, nazwisko wzięli od wsi Raciborowice, w dawnym księstwie oświęcimsko-zatorskim, obecnie pow. Kraków. Jest wieś tej samej nazwy także w pow. piotrkowskim, w parafii Wolbórz.
"Non omnis moriar"Horacy, Pieśni III, 30, 6
„Ci, których kochamy, nie umierają nigdy, bo miłość to nieśmiertelność"Emily Dickinson