Rymkiewicz

Lubicz

Pobóg

Rymkiewicz h. Lubicz, oraz h. Pobóg, na Litwie, m. in. w województwie wileńskim, na Żmudzi 1774 r. 

Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w latach 1836-1862, w guberni kowieńskiej w latach 1851-1865.

Inni Rymiewiczowie, zamieszkujący często w tych samych okolicach co Lubicze, pieczętowali się herbami Bończa, Bożezdarz, Jastrzębiec, Pobóg, Pomian, Przyjaciel.

Genealogia 
(osób: 29)

• ELEONORA Rymkiewicz (ok. 1865-po 1907), c. Leona i Anny Mickiewicz; ur. Czekiszki, parafia Czekiszki, pow. Kowno (MK Piotrawin); m. (4 II 1907 Piotrawin) Jan Kubacki (ok. 1881-po 1907), s. Józefa i Marianny Cybulak; ur. zapewne we wsi Piotrawin; ślub w parafii Piotrawin, pow. Lublin, miejscowość: Piotrawin, uwagi: on lat 26, ona lat 42 (MK Piotrawin).

• JÓZEF Rymkiewicz h. Lubicz (ok. 1815-po 1850), s. Cypriana i Konstancji Łabanowskiej; zamieszkały 1842 r. w Warszawie; jako podoficer armii carskiej, wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym 1850 r. z herbem Lubicz (Urus.; MK Warszawa: Nawiedzenie NMP); ż. (1842 Warszawa) Elżbieta Sakowska (ok. 1820-po 1842), c. Tomasza i Łucji NN.; ślub w parafii Nawiedzenia NMP, w Warszawie (MK Warszawa: Nawiedzenie NMP).

Źródła: Bork. Spis 374; Urus. t. 15/353; Szl. Król.; Żern. t. 2/304.