Piędzicki h. Topacz, vel Pieńdzicki, Pińdzicki, Piedzicki, w województwie łęczyckim.
Byli właścicielami dóbr Mroga Dolna, Błażejowice, Śliwniki w woj. łęczyckim. Z nich: Kazimierz (zm. 1795), susceptant łęczycki 1791-1794. Jan Nepomucen, burgrabia łęczycki 1792 (Wyr. i Zap. Tryb. Piotrk.).
Piędziccy herbu Topacz wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w latach 1836-1862.
Genealogia(osób: 25)
• KAROL Piędzicki h. Topacz (28 I 1792-1856), s. Jana Nepomucena i Weroniki Szczawińskiej, major wojsk polskich, uczestnik kampanii napoleońskich, powstaniec 1831 r.; wstąpił w 1810 r. do 3 pułku piechoty, w 1815 r. przeniesiony do 8 pułku piechoty liniowej, został 1816 r. podporucznikiem, w 1822 r. przeniesiony do 4 pułku, w 1831 r. był kapitanem saperów; odbył kampanię 1812 r. w Rosji, uczestniczył w bitwach pod Możajskiem, Wiaźmą i nad Berezyną; po powstaniu listopadowym, musiał złożyć przysięgę wierności carowi, gdyż przebywał na terenie Królestwa Kongresowego; razem z synami, Juliuszem i Piotrem, wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie 1839 r. z herbem Topacz; ur. Psary, pow. łęczycki, według innych źródeł 1795, zm. Stambuł, Turcja; często podawana data zgonu 17 VII 1863 r. jest nieprawdziwa i dotyczy jego syna, Karola (Jana Karola), urodzonego 1828 r.; według metryki chrztu córki Karola (ojca), Bronisławy (Justyny Bronisławy - Akt 1857/496 Wołomin), ojciec (Karol) zmarł w „ubiegłym roku” (czyli 1856) w „Konstantynopolu kraju Tureckim”, gdzie zapewne brał udział w tworzeniu oddziałów polskich podczas wojny krymskiej [zob. poniżej, komentarz odnośnie Karola Piędzickiego] (Urus.; Sęcz.; Baza Nekrologów: Warszawa); ż. (ok. 1828) Aleksandra Brzozowska (ok. 1802-2 XII 1878), c. Franciszka i Anny Dobrzyńskiej; ur. Sobieszyn, pow. żelechowski, zm. Warszawa, poch. Cm. Powązkowski, kw. 3-V-12 (Cm. Pow.); dzieci: Jan (Karol), Juliusz, Piotr, Antonina, Telesfora, Justyna.
• MICHALINA Piędzicka h. Topacz (ok. 1810-po 1843), c. Jana Nepomucena i Weroniki Szczawińskiej; ur. prawd. Dmosin, pow. brzeziński, obecnie woj. łódzkie; m. (1827 Zgierz) Franciszek Miłkowski (ok. 1807-po 1843), s. Łukasza i Marianny Pieronowskiej, ekonom w majątku Lubianków 1843, parafia Dmosin (MK Dmosin); ur. prawd. Łagiewniki k/ Zgierza; ślub w parafii Zgierz, obecnie woj. łódzkie (MK Zgierz); dzieci: Antonina Józefina Miłkowska (ur. 1829 Zgierz).
Posty
Śmierć dotyczy innego Karola, jego syna - Jana Karola, ur. 12/1828r. Według dwadzieścia lat spóźnionej (wyrobionej powtórnie?) metryki chrztu córki Karola, Bronisławy (Justyny Bronisławy - Akt 1857/496 Wołomin), ojciec (Karol) zmarł w "ubiegłym roku" (czyli 1856) w "Konstantynopolu karju Tureckim". Co on tam robił, na razie nie wiem.
OdpowiedzUsuńPozdrawiamy
Karol Piedzicki
Już wiem co robił. Karol Piędzicki zaciągnął się do polskiej dywizji kozackiej generała
UsuńZamoyskiego (Dywizji Kozaków Sułtańskich), w spisach nazywany jest Wielkim Chorążym, a jako najstarszy wiekiem został mianowany komendantem (!) koszar. Piędzicki był hospitalizowany w 1855 już dwa tygodnie
przed przyjazdem Mickiewicza do Burgas. W październiku stan zdrowia oficera mógł być „bardzo poważny”. Jak długo jeszcze żył — nie udało się ustalić, ale wyzdrowienie nie było jednak „całkowite”, jak pisał Mickiewicz. Rachunek umów, Rejestr kontraktów i Lista oficerów II pułku za okres od września 1854
do grudnia 1855 (rękopis kórnicki nr 2556, k. 14, 15 i 29) w rubrykach „Oficerowie zmarli” wymienia dwa nazwiska: „Grotkowski major, Piędzicki kapitan”.
Lista imienna oficerów, podoficerów i żołnierzy Dywizji Polskiej Kozaków Sułtańskich z czerwca 1856 (rękopis kórnicki nr 2549) nie zawiera już nazwiska kapitana Piędzickiego.
Źródło: Pamiętnik Literacki LXXXV, 1994, z. 2
PL ISSN 0031-0514 według Dobrosławy Świerczyńskiej na podstawie papierów po Adamie Mickiewiczu, wśród „ostatnich pism własnoręcznych” przywiezionych z Konstantynopola przez Henryka Służalskiego,
znajdowały się francuskie Conversation des malades -> MICKIEWICZOWSKIE „ROZMOWY CHORYCH” . Karol Piędzicki wystepuje tam jako "Pułkownik".