Poklękowski h. Nałęcz, pisali się z Poklękowa, wsi w Wielkopolsce.
Wieś Poklęków, znajduje się obecnie w gm. Blizanów, pow. Kalisz.
Wojciech, elektor 1632 r. z woj. kaliskiego. Stefan, dziedzic części wsi Lisiec, regent kancelarii kaliskiej, elektor 1669 r. z woj. poznańskiego, a 1674 r. z woj. kaliskiego, pisarz grodzki wieluński 1680 r., żonaty z Anną Jedlecką.
Stanisław, dziedzic Kossowa, pisarz grodzki wieluński 1722 r., a sieradzki 1740 r. Wojciech, pisarz grodzki sieradzki 1743 r. (Wyr. i Zap. Tryb. Piotrk., Ks. Gr. Piotrk., Sigil., Metr. Kor.).
Michał, dziedzic wsi Zygry 1747 r. Tomasz, sędzia Trybunału poznańskiego 1813 r., żonaty z Franciszką Sczaniecką. Eugeniusz, prokurator w sprawach osób związanych z powstaniem 1831 r., „swą bezwzględnością wywołał powszechną niechęć, lecz tem zwrócił uwagę rządu i został prezesem sądu apelacyjnego, tajnym radcą rosyjskim i senatorem”.
Poklękowscy herbu Nałęcz wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w latach 1836-1862.
Genealogia
(osób: 35)
• MICHAŁ Poklękowski h. Nałęcz (ok. 1720-1776/86), s. Stanisława Wojciecha i Franciszki Korytowskiej h. Mora, pisarzewicz grodzki sieradzki; dziedzic wsi Zygry, w pow. szadkowskim, 1747 r.; dziedzic dóbr Soleczno 1776 r. (Urus.; Dw. Teki); ż. (ok. 1760) Marianna Korytowska h. Mora (ok. 1740-po 1786), c. Stanisława i Zofii Łęskiej, dziedziczka zastawna dóbr Dominowo, należących do Chłapowa, 1786 r. (ibid.); dzieci: Tomasz, Klara.
• WIKTORIA Poklękowska h. Nałęcz (ok. 1685-po 1756), c. Stefana i Anny Jedleckiej; występuje w aktach jako „panna dojrzała” 1735 r., kiedy to zapisuje 300 złp. Fabianowi Szamarzewskiemu, siostrzeńcowi swemu rodzonemu, na sumie posagowej obok innych sióstr na wsi Brzeźno zabezpieczonej; jako żona Tom. Sosnowskiego, kwituje 1747 r. Fabiana Szamarzewskiego, siostrzeńca swego rodzonego; występuje już jako wdowa po Sosnowskim 1756 r.; w aktach także: Poklekowska (Dw. Teki; AGZ Konin); m. (ok. 1740) Tomasz Sosnowski (ok. 1680-1747/56).
Źródła: Bork. Spis 326; Dw. Teki (Regesty); Elekt.; Nies.; Urus. 14/172.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz