Radziński

Radziński h. Poraj (odm.), vel Radzyński, na Podlasiu, w ziemi drohickiej, dokąd przenieśli się zapewne spod Kutna. Pisali się z Radzynia.

Według herbarzy, ich gniazdem ma być wieś parafialna Radzyń, w pow. łukowskim, następnie miasto powiatowe. Jest bardziej prawdopodobne, że wyszli ze wsi Radzyń, w parafii Rdutów, pow. Kutno. 

Według regestów poborowych pow. łęczyckiego z 1576 r. wieś Radzyń (Radzin), w parafii Rdułtów, miała w części: Marcina Radzyńskiego – 1 ½ łanów, Jakuba Radzyńskiego – 1 łan, Stanisława Radzyńskiego 1 łan, Anny Radzyńskiej 1 łan (Paw. Wielkop. t. 2/80). 

Jan, Mikołaj, Jakub, Andrzej, Feliks i Stanisław, bracia rodzeni, otrzymali 1526 r. przywilej na dobra Radzyń. „Źródła dziejowe” notują Radzińskich w pow. radomskim 1569 r. (Źr. dz. t. 14/312). Według Paprockiego, są w woj. krakowskim 1584 r. (Pap.). 

Wawrzyniec, kanonik sandomierski 1600 r. Baltazar, pisarz grodzki łęczycki 1606 r., poborca łęczycki 1609 r., podstarości łęczycki 1612 r. Zofia Radzińska, żona 1v. Wojciecha Kuczyńskiego, 2v. Wojciecha Świejki Ciechanowieckiego, pisarza ziemskiego drohickiego, dziedzica dóbr Ciechanowiec, Kozarze, Tworkowice, Rolki i Żebry w 1624 r. (Kap.).

Mikołaj, dziedzic dóbr Radzyń, łowczy nurski, elektor 1632 r. z ziemią nurską. Piotr, pisarz grodzki koniński, elektor 1648 r. z woj. kaliskiego. Franciszek, miecznik kaliski 1658 r. Wojciech, elektor 1674 r. z woj. poznańskiego. Józef, cześnik łukowski 1687 r. N., skarbnik warszawski, elektor 1697 r. z woj. sandomierskiego (Metr. Kor., Zap. Tryb. Lubel.).

Radzińscy (Radzyńscy) herbu Poraj wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w latach 1836-1862. Herbarze wymieniają ponadto Radzińskich herbów: Grabie i Jasieńczyk.

Źródła: Bork. Spis 351; Dw. Teki (Regesty); Kap. 347, nr 449; Krzep. Małop.; Nies.; Pap.; SGKP t. 9/483; Szl. Gal.; Szl. Król.; Urus. t. 15/141.