Rojcewicz h. Leliwa, vel Roycewicz, Rajcewicz etc., w W. Ks. Litewskim, na Żmudzi.
Sebastian Rojcewicz (Roycewicz) podpisał konwokację litewską 1764 r.
Rojcewiczowie herbu Leliwa wylegitymowali się ze szlachectwa w latach 1843-1866, zostali zapisani (25 osób) do ksiąg szlachty ówczesnej guberni kowieńskiej.
Genealogia
(osób: 16)
• EWELINA Rojcewicz h. Leliwa (ok. 1900-po 1925), c. Roberta i Eugenii Likiewicz; zamieszkała 1925 r. w Wilnie; ur. zapewne w majątku ziemskim Janopol, na Żmudzi, koło Poniewieża; w aktach także: Leliwa-Roycewicz (MK Wilno: Najśw. Serce Jezusowe); m. (1925 Wilno) Oskar Świda h. wł. (ok. 1900-po 1925), s. Ludwika i Ludwiki Świda h. wł.; w aktach także: Oskar Śwido; ślub w parafii Najśw. Serca Jezusowego, w Wilnie (ibid.).
(1898-1990)
• HENRYK Roycewicz h. Leliwa (30 VII 1898-18 VI 1990), s. Roberta i Eugenii Likiewicz, pułkownik Wojska Polskiego, członek POW, dowódca batalionu „Kiliński“ podczas powstania warszawskiego, medalista olimpijski w jeździectwie; uczęszczał do gimnazjum i Szkoły Handlowej w Kownie; wstąpił na ochotnika do 1 pułku ułanów wileńskich 1918; ukończył warszawską Szkołę Podchorążych 1920, kurs oficerów kawalerii w Wyższej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, kurs instruktorów jazdy; porucznik, nastęonie rotmistrz 1922; członek grupy olimpijskiej sportu konnego w Centrum Wyszkolenia Kawalerii, przeniesiony do 25 pułku 1928, instruktor jazdy konnej w CWK w Grudziądzu 1937-1939; w kampanii wrześniowej 1939 r., w stopniu rotmistrza, dowodził 2 szwadronem 25 pułku ułanów wielkopolskich, ranny podczas walk z Armią Czerwoną; dzięki ucieczce ze szpitala w Stryju udało mu się uniknąć losu pozostałych oficerów pułku, zamordowanych w Katyniu; w 1941 przedostał się do Warszawy, gdzie został oficerem Armii Krajowej; ciężko ranny w powstaniu, awansowany do stopnia majora, a następnie podpułkownika 27 IX 1944; po upadku powstania ukrywał się u krewnych w okolicach Grójca, po wojnie pracował w Wojewódzkim Urzędzie Ziemskim w Warszawie na stanowisku inspektora hodowli koni; aresztowany 1949 r. przez UB pod zarzutem nielegalnej działalności w AK i skazany przez sąd na sześć lat więzienia, z którego wyszedł 1954, oczyszczony od ciążących na nim zarzutów 1957; następnie trener w warszawskim klubie jeździeckim, rzeczoznawca koni w „Polcargo”, trener jeździecki w Legii; ur. majątek ziemski Janopol, na Żmudzi, koło Poniewieża, zm. Warszawa, poch. w kwaterze Batalionu „Kiliński” na Cm. Wojskowym na Powązkach, kw. B24-3-10a; w aktach także Leliwa-Roycewicz (Wikipedia); 1ż. (24 X 1927) Wanda Maria Wołłowicz (ok. 1888-po 1939), właścicielka majątku Rohotna, pow. Słonim 1939 (Wykaz majątków na kresach 1939); 1v. Strawińska; rozwiedzeni; 2ż. (4 IV 1943) Felicja Jaranowska (1917-1986), łączniczka w powstaniu warszawskim, ps. „Luta” (ibid.); dzieci: Grażyna, Olgierd.
Źródła: Bork. Spis 366; Urus. t. 15/272-273; Cz. Malewski, Rodziny szlacheckie na Litwie 2016, s. 748; Wikipedia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz